France is back!

Macron Davos

La France est de retour oftewel France is back. In Versailles zijn onder dit motto in januari speeddates gehouden voor captains of industries uit de hele wereld. Bij die gelegenheid waren leden van de regering Macron aanwezig om het land en zijn vestigingsklimaat aan te prijzen. Waar Frankrijk zich een jaar geleden nog in grote onzekerheid bevond, geeft het nieuwe bewind van Emmanuel Macron Frankrijk vleugels en vernamen de toehoorders van Macron tijdens het Wereld Economisch Forum in Davos het van de president zelf: de economie trekt aan en Frankrijk is terug van weggeweest.

Internationaal
Na een valse start van zijn eerste regering in mei 2017, waarbij verschillende ministers zijn vervangen omdat zij niet van onbesproken gedrag waren, ging Macron vanaf september beter uit de startblokken. Zo is hij duidelijk aanwezig op het internationale toneel. Uitgangspunt is daarbij: ik praat met iedereen. Hij houdt de dialoog met president Assad van Syrië open en drukte de ondiplomatieke Amerikaanse president Trump tegen de borst. De goede verhoudingen benut hij juist om hen op andere gedachten te brengen (“make our planet great again” toen Trump het klimaatakkoord van Parijs opzegde). Macron schroomt ook niet de Russische media te bekritiseren over hun inmenging tijdens de Franse presidentsverkiezingen, terwijl Vladimir Poetin naast hem staat.

Europa
De Europese machtsverhoudingen zijn veranderd, mede door de verzwakte positie van Angela Merkel. Ondanks haar verkiezingsoverwinning in september, ging zij maandenlang langs de politieke afgrond om ternauwernood tot een coalitie te komen. De broze deal met de sociaaldemocratische SPD doet de vraag rijzen hoe stevig en vooral hoe lang Merkel nog in het zadel zit. De Britse buurvrouw Theresa May heeft het zo mogelijk nog moeilijker sinds het land zich in de misère van de Brexit stortte en zij constant een zagend geluid vanaf haar stoelpoten moet horen komen. Frankrijk laat niet na om Parijs al prachtig alternatief op Londen te presenteren, in de hoop bedrijven en internationale instellingen aan te trekken.

Op de zuidflank wacht Italië begin maart nog parlementsverkiezingen, terwijl Spanje nog bijkomt van de Catalaanse kwestie. Zo bezien zit Emmanuel Macron er comfortabel bij aan de Brusselse vergadertafel. Hij deed daar een schepje bovenop doordat hij in september zich durfde uit te spreken over de toekomst van de Europese Unie. Zijn pleidooi houdt verdere integratie in en een Europa dat bescherming biedt, ondermeer door een Europese interventiemacht en een eigen Europese minister van Financiën.

Hervormingen
In eigen land krijgt Macron opmerkelijk rustig hervormingen geregeld zonder de gebruikelijke folklore van langdurige stakingen en demonstraties, zoals bij de versoepeling van de arbeidsmarkt. Voor 2018 heeft hij nog wel wat pittige onderwerpen op het menu staan: de hervorming van de landbouw en de afslanking van het ambtenarenapparaat. In de categorie ‘Overig’ wil hij het omroepbestel moderniseren, is al een akkoord bereikt met gevangenispersoneel en gaat de maximumsnelheid op binnenwegen van 90 naar 80 kilometer per uur. Van alle markten thuis dus. Een delicate kwestie is een oproep van Corsicaanse nationalisten voor meer autonomie, die steeds meer voet aan de grond krijgen. Hoewel Macron bereid is Corsica in de Franse grondwet te vermelden (het is dan even de vraag of dit de Corisaanse overheid extra bevoegheden geeft), is hij tegen het Corsicaans als officiële taal en een aparte status voor de inwoners van het geboorte-eiland van Napoleon.

De oppositie
De politieke oppositie is momenteel te verwaarlozen en likt vooral de wonden na de presidents- en parlementsverkiezingen van 2017. De linkse voorman, de norse Jean-Luc Melenchon, is nog redelijk up and running, maar andere partijen zijn bezig zichzelf opnieuw uit te vinden. Marine Le Pen houdt zich bezig met de naamswijziging van haar extreemrechtse partij Front National en wil daarmee met een imagoprobleem afrekenen. Conservatiefrechts heeft sinds kort een nieuwe leider: de 42-jarige Laurent Wauquiez. Zijn uitverkiezing houdt echter de gemoederen binnen zijn partij Les Républicains bezig omdat deze Sarkozy-aanhanger een nogal rechts imago heeft. De gematigde stroming binnen Les Républicains voelt zich niet door hem vertegenwoordigd. En dan zijn er nog de socialisten van de vorige president, Hollande. Na hun electorale pak slaag, zijn ze op zoek naar een nieuwe leider, die op 29 maart uit vier kandidaten wordt gekozen. Pijnlijker nog is dat de socialisten hun verhuisdozen aan het pakken zijn, omdat zij voor september uit het monumentale pand aan rue de Solferino in Parijs wegmoeten. Zo’n 70 medewerkers zijn al ontslagen. De verkoop brengt 45 miljoen euro in het laatje, wat zeer welkom is gezien de financiële problemen van de partij.

Dit betekent uiteraard niet dat op termijn de oppositie kansloos is. Achilleshiel voor Macron is zijn eigen partij La République en Marche (LREM). De onervaren volksvertegenwoordigers die op de golven van het succes van hun president in het parlement terecht kwamen, zijn niet noodzakelijkerwijs dezelfde politieke genieën. Macron zal zich gelukkig prijzen dat hij een tijd lang geen last van verkiezingen heeft: de gemeenteraadsverkiezingen zijn pas in 2020 en de verkiezingen voor het Europees Parlement in 2019 hebben bijna geen invloed op de nationale politiek.

Rond de jaarwisseling verloor Frankrijk vier grootheden van weleer: rocklegende Johnny Hallyday (74 jaar), de schrijver en filosoof Jean d’Ormesson (92 jaar), de popzangeres France Gall (70 jaar) en meesterkok Paul Bocuse (91 jaar). Een generatie neemt afscheid: nostalgie maakt plaats voor de aanpak van eigentijdse problemen door de volgende generatie. President Emmanuel Macron (40 jaar) is daarvan bij uitstek een exponent en geeft het land een duwtje naar nieuwe tijden: France is back.

De winnaars en verliezers van #GE2017

7372929582_a37dfcce48_o

Voor de derde keer op rij zat ik vannacht met open mond naar een verkiezingsnacht de BBC te kijken. In 2015 bleek Cameron geheel onverwacht een absolute meerderheid te hebben gehaald. In 2016 stemde het electoraat tegen alle verwachtingen in voor Brexit. En nu had weer iedereen het mis: het werd een hung Parliament. Alleen zag Political Minds het enigszins aankomen. Terwijl het stof nog lang niet is neergedaald, is wel al duidelijk wie wonnen gister, en wie heel, heel erg verloren. Een overzicht:

Continue reading

Gaat Theresa May dan toch niet winnen?

29178578784_cb88b569f0_b

Over 7 dagen gaan de Britten naar de stembus. De reden voor de verkiezing is niet het einde van een regeertermijn of een kabinetscrisis, maar een strategische overweging van premier Theresa May. Met de verkiezing wil May, die het premierschap na het Brexitreferendum in de schoot geworpen kreeg, haar eigen mandaat en dat van haar partij verstevigen in aanloop naar de onderhandelingen met Brussel. Niet alles gaat echter volgens plan, en de klinkende zege waar May op hoopte en stiekem vanuit ging, is alles behalve een zekerheid. Sterker nog, er zijn zelfs peilingen die wijzen op een ‘hung Parliament’. Drie gevaren liggen voor de gedoodverfde winnaar May op de loer.

Continue reading

3 redenen waarom May tóch een verkiezing uitschrijft

29178578784_cb88b569f0_b

Voor een premier die vergelijkingen met Margaret Thatcher vooral als compliment ervaart, is de aankondiging van Theresa May vandaag dat er op 8 juni aanstaande vervroegde verkiezingen komen, een opvallende ‘U-turn’. Thatcher stond immers bekend om haar koppigheid en totale aversie voor het terugdraaien van genomen besluiten, pakkend samengevat in haar legendarische optreden op het partijcongres in 1980. De beslissing van May is namelijk een epische U-turn, nadat ze al tig keer had verklaard dat vroege verkiezingen uit den boze waren. Om drie redenen kiest een premier op het toppen van haar macht er tóch voor om haar geloofwaardigheid én haar macht op het spel te zetten.

Continue reading

Het rariteitenkabinet van Premier May

(c) Carl Court

Mocht je denken dat de onnavolgbare politieke klucht die Groot-Brittannie sinds 23 juni in zijn greep heeft niet vreemder kon worden, think again. Ook de nieuwste aflevering in de chaotische soap – de opvolging van premier David Cameron – verliep totaal anders dan verwacht. Niet september, maar 13 juli 2016 werd de dag dat hij de koningin zijn ontslag aanbood. Nadat iedere Brexit-kandidaat de handdoek in de ring had gegooid, bleef alleen Theresa May over. Gister werd zij, nadat Cameron op hilarische wijze afscheid nam van het Parlement, door de koningin gevraagd een nieuwe regering te vormen. Nog geen 24 uur later is ook het kabinet compleet. En waar May in alles oerdegelijk is, wordt ze aan de kabinetstafel de komende tijd omringd door een heel scala paradijsvogels.

Continue reading