Het rariteitenkabinet van Premier May

Mocht je denken dat de onnavolgbare politieke klucht die Groot-Brittannie sinds 23 juni in zijn greep heeft niet vreemder kon worden, think again. Ook de nieuwste aflevering in de chaotische soap – de opvolging van premier David Cameron – verliep totaal anders dan verwacht. Niet september, maar 13 juli 2016 werd de dag dat hij de koningin zijn ontslag aanbood. Nadat iedere Brexit-kandidaat de handdoek in de ring had gegooid, bleef alleen Theresa May over. Gister werd zij, nadat Cameron op hilarische wijze afscheid nam van het Parlement, door de koningin gevraagd een nieuwe regering te vormen. Nog geen 24 uur later is ook het kabinet compleet. En waar May in alles oerdegelijk is, wordt ze aan de kabinetstafel de komende tijd omringd door een heel scala paradijsvogels.

Boris Johnson (Buitenlandse Zaken)

2585029041Balkenende stapte ooit weinig succesvol op een skateboard. Tony Blair probeerde ooit tegen een voetbal te trappen. De filmpjes gingen de wereld over en de wereldleiders werden belachelijk gemaakt. Dat deden ze dan ook nooit meer. Boris Johnson kan een hele compilatie aan flaters overleggen. Of hij nou rugbytvoetbalt, of abseilt, de garantie is dat het op een hilarische manier fout gaat. Maar het publiek smult ervan. Want Boris is Boris. Hij maakt er een grapje van en het Britse volk vergeeft hem. Dat er achter deze façade een enorm geraffineerd politicus schuil gaat ontgaat velen. Boris gebruikt zijn populariteit namelijk heel handig om zichzelf verder te brengen. Door drie weken lang ‘take back control’ te roepen was hij zelfs beslissend voor Brexit, waardoor hij zijn aartsrivaal Cameron van de troon stootte. Door een dolk in de rug van Michael Gove miste hij het door hem vurig gewenst premierschap, maar May realiseerde zich dat de populaire Johnson in de buurt moest houden en parkeerde hem op BuZa. De consequentie is dat Johnson het diplomatieke gezicht wordt van het VK op het internationale toneel.

Hij zal een boel kopjes koffie moeten drinken, omdat hij zo’n beetje iedereen al een keer zwaar beledigde. Een kleine greep: hij vergeleek zwarte mensen met ‘piccanninies die met vlaggetjes zwaaien’, noemde Erdogan een geitenneuker, Obama een halve Keniaan en vergeleek de EU met Hitler. Het zal allemaal niet zo bedoeld zijn, zal hij met een glimlach beweren, maar de vraag is of dat genoeg is. Hoe dan ook zal hij zal zijn immense Britse charme moeten gebruiken om te zorgen dat het VK uit belediging en rancune door de rest van de wereld geen zware prijs betaalt voor Brexit.

Andrea Leadsom (Milieu)

Andrea_Leadsom_MP_(close-up)Tot afgelopen maandag leek het erop dat de tot voorkort volstrekt onbekende Andrea Leadsom zomaar eens de nieuwe premier van het VK had kunnen worden. Alhoewel May het establishment achter zich had, zouden de gewone leden van de Conservatieve partij bepalen wie Cameron als partijleider (en daarmee premier) zou opvolgen. En bij die leden deed Leadsom het goed, met name bij de traditionele Brexit-vleugel. Leadsom zou Artikel 50 (wat nodig is voor Brexit) onmiddellijk in werking stellen. Ze zou het homohuwelijk terugdraaien en vossenjacht weer toelaten. Dat ze nauwelijks politieke ervaring had compenseerde ze met een fonkelende carrière in de financiële wereld. Althans, dat beweerde ze zelf. Een nadere blik op haar CV liet zien dat er weinig klopte van haar beweringen dat ze grote afdelingen en fondsen had gerund. In werkelijkheid was ze zomaar een middle manager met een hele grote mond. En die grote mond is belangrijker dan de waarheid in het huidige politieke landschap. Een blik over de Atlantische Oceaan bewijst dat.

En dus kwam ze ermee weg. Op pure bluf won Leadsom op deze manier een groot deel van de partij voor zich. Totdat ze een stapje te ver ging. Ze gaf een oliedom interview, waarin ze May ervan betichtte als kinderloze vrouw minder geschikt te zijn voor het premierschap. Resultaat: desastreuze krantenkoppen en een tsunami van kritiek. ‘Mothergate’ was geboren en de onervaren Leadsom realiseerde zich opeens dat het premierschap toch iets anders is dan het junior ministerschap van energie, en gooide terstond de handdoek in de ring. May beloonde haar met een nieuw ministerschap. Wie hoopt op een voortvarend milieubeleid houdt zijn hart vast.

Liam Fox (Internationale Handel)

Werrity en Fox
Werrity en Fox

In 2011 leek het erop dat de ministeriële carrière van Fox erop zat. De rechtse Minister van Defensie diende zijn ontslag in na het breken van de ministerscode. Zonder hem een officiële baan aan te bieden, nodigde hij zijn beste vriend Adam Werrity uit bij allerlei overleggen en werkbezoeken, waar ook staatsgeheime informatie gedeeld werd. Werrity deed zich voor als ambtelijk adviseur, maar had in werkelijkheid geen enkele status. Het gevolg was een beschamend aftreden van Fox. Maar er is nauwelijks iemand, die zich dit nog herinnerd. Sterker nog, Fox stelde zich kandidaat om Cameron op te volgen. Dat werd hij uiteindelijk niet, maar hij speelde zich wel in de picture voor een nieuw ministerschap. Hij zal het deze keer echter zonder de adviezen van Werrity moeten als hij buiten de EU nieuwe handelsverdragen voor zijn land probeert te sluiten.

 

David Davis (Minister voor Brexit)

David_DavisDavis is op zichzelf niet zo’n uitzonderlijk figuur. Hij staat voor een klassiek liberale koers met een kleine overheid en veel individuele vrijheid. Hij was 10 jaar geleden favoriet voor het premierschap, maar werd afgetroefd door ene David Cameron. Wat wel heel uitzonderlijk is, is het departement dat hij gaat leiden. In een zoete wraak op Cameron krijgt hij als Minister ‘for Exiting the European Union’ de opdracht om het VK de EU uit te loodsen. Een ware Brexit-minister is een van de vele uitkomsten van een idiote drie weken in de Britse politiek. Met aan zijn zijde de chaoot Johnson en de twijfelachtige Fox mag Davis de opdracht van het Britse volk aan haar regering gaan klaren.

Saai wordt het in ieder geval niet in het rariteitenkabinet van Theresa May.