#Jezwecan: Jeremy Corbyn, het Paard van Troje, wint

Corbyn bij een anti-oorlog betoging

Juli van dit jaar. Kat Fletcher, een voormalig studentenvakbondleider, was net toegetreden tot het campagneteam van Jeremy Corbyn toen ze in een wedkantoor in Noord-Londen 20 pond inzette op een overwinning voor degene voor wie zij haar zomer zou opofferen. Niet omdat ze dacht dat hij ging winnen, maar uit loyaliteit, gaf ze eerlijk toe. Corbyn was immers volstrekt kansloos, dus de bookmakers boden een genereuze 100/1, oftewel elke ingezette pond zou verhonderdvoudigd worden bij een overwinning van Corbyn.

Vorige week heeft Fletcher haar riante winst van 2000 pond opgehaald. Inderdaad al voor het officieel bekend was dat Corbyn leider van de Labour partij zou worden. Zó zeker waren de wedkantoren dat Corbyn zou winnen dat ze niet wachtten met uitbetalen. Fletcher kocht geen nieuwe auto en ging ook niet op vakantie. Met het geld betaalt ze hotelkamers voor Corbyn-vrijwilligers tijdens het partijcongres in het najaar, waar hún leider het podium zal bestijgen voor zijn eerste grote speech als leider van de oppositie.

In de barmhartige daad van Fletcher zit het geheim van Corbyn besloten. Zijn succesvolle campagne dreef op duizenden vrijwilligers. Veelal hele gewone mensen, die in Corbyn een politicus zagen die zich niet hield aan de gewoonten van alle andere politici. Corbyn wordt niet omringd door een leger spindoctors, maar zegt gewoon wat hij vindt, uit overtuiging. Corbyn bepaalt zijn positie niet op basis van analyses van pollbureaus en focusgroepen, maar probeert het electoraat juist te overtuigen van zijn gelijk. Corbyn is geen carrierepoliticus, en stemt tegen als hij tegen is, ongeacht de politieke consequenties.

Kortom, Corbyn is het tegenovergestelde van Tony Blair en New Labour, de geoliede spinmachine van de drie-eenheid Blair, Campbell en Mandelson, die hun boodschappen, beeldregie en positionering tot drie cijfers achter de komma kalibreerden om zoveel mogelijk aansluiting te vinden bij een zo groot mogelijk deel van het Britse volk. Blair was uiterst succesvol, maar voedde tegelijk het cynisme ten opzichte van de politiek.

3873

Photograph: Rob Stothard/Getty Images

De idealist zegeviert

Corbyn is uiterst links. Hij deed mee omdat de marginale linkervleugel van de partij in de andere kandidaten – Andy Burnham, Yvette Cooper en Liz Kendall – drie pragmatici zagen die de socialistische roots van de partij, net als Blair, verloochenden. Corbyn haalde in eerste instantie niet de benodigde 35 steunbetuigingen bij zijn collega-Parlementariërs om überhaupt mee te mogen doen. Hij deed vervolgens een beroep op supporters van de andere kandidaten om zijn kandidatuur te ondersteunen, puur om het debat in de partij te verbreden. Corbyn was kansloos en hiermee zou een linkse rebellie op democratische wijze gesmoord worden. Met hun steun bleken deze MP’s het Paard van Troje binnen te hebben gehaald, want voor ze het wisten had Corbyn de machtige vakbonden aan zich verbonden en begon hij in de peilingen gestaag in te lopen op zijn tegenstrevers. Niet voor niets werden deze collegiale Parlementsleden door oud-adviseur van Blair John McTernan weinig diplomatiek voor ‘morons’ uitgemaakt.

Het echte omslagpunt kwam toen Corbyn als enige van de kandidaten tegen het voorstel van de huidige regering stemde om 12 miljard pond te bezuinigen op de sociale zekerheid. In de partijtop van Labour was de conclusie getrokken dat de ontluisterende verkiezingsnederlaag in mei onder andere te maken had met de te linkse koers van de partij op dit onderwerp, en dus waren de orders om zich van stemming te onthouden, wat de apparatsjiks Burnham, Cooper en Kendall braaf deden. Corbyn deed wat hij altijd doet: hij negeerde het establishment en stemde uit overtuiging tegen de verdere sanering van het toch al uitgeklede uitkeringssysteem.

En opeens was Corbyn frontrunner en kon niets of niemand zijn zegemars meer stoppen. Ondanks verwoede pogingen van de gematigde vleugel, die nu in volledige paniekmodus verkeerde. Blair intervenieerde drie keer. Alastair Campbell bemoeide zich er, ondanks eerdere beloften om onpartijdig te blijven, toch mee. Gorden Brown waarschuwde voor het uiteen vallen van de partij. Maar de gewone kiezer, die dankzij het nieuwe democratische interne verkiezingssysteem heel machtig was geworden, was al om. Corbyn werd hierbij geholpen door het feit dat iedereen voor 3 pond mee kon stemmen, waar ook de Conservatives, die een extreem linkse tegenpool wel zagen zitten, gretig gebruik van maakten.

En zo werd na de geheel onverwachte overwinning van Cameron in mei opnieuw vriend en vijand verrast door de frappante keuze van het electoraat. En heeft Labour een partijleider, die of zijn idealen alsnog overboord zet, of de partij definitief vrijwaart van het laatste restje van de erfenis van Tony Blair.