Allerdomste politieke tweet óóit vergroot martelgang Ed Miliband

Ed_Miliband_conference_speech_in_Manchester,_September_2010Een regeringscoalitie die hard snijdt in sociale voorzieningen. Een premier die onder vuur ligt vanwege zijn elitaire imago. Een concurrent op links, deLiberal Democrats, die door regeringsdeelname historisch laag in de peiling staat. Wat wil je als leider van Labour, de Britse equivalent van de PvdA, nog meer? Van buiten gezien lijkt dan ook alles opgelijnd voor een glorieuze zegetocht voor Ed Miliband en zijn partij bij de landelijke verkiezingen in 2015, met als ultieme prijs het premierschap voor Miliband. Niets is echter minder waar. Miliband lijkt inhoudelijk geen coherent alternatief te bieden, en tot overmaat van ramp strompelt hij van de ene PR-blunder naar de volgende. Miliband kan niet eens een broodje eten zonder belachelijk gemaakt te worden, laat staan dat hij een bedelaar iets kan toestoppen zonder heel veel onhandigheid uit te stralen. Hij is niet voor niets zes maanden voor de verkiezing de minst populaire oppositieleider in de geschiedenis. Wel het allerlaatste wat Miliband dan ook nodig heeft, is een epische blunder van een partijgenoot.

De domste politieke tweet ooit

Donderdag was er een tussentijdse verkiezing in een kiesdistrict waarLabour geen kans maakt. De strijd ging tussen de Conservatives en UKIP, wiens kandidaat het zittende parlementslid was, die was overgestapt van deConservatives en daarvoor mandaat vroeg aan zijn kiezers. UKIP won, en de druk leek zich te gaan richten op premier Cameron, voor wie dit een gevoelige nederlaag was. Toch had iedereen het na de verkiezing overLabour. En dat had alles te maken met een tweet van 3 woorden en een plaatje van Labour-schaduwminister Emily Thornberry. Een tweet die zo hemeltergend oliekoekendom was dat het moeilijk is om te bedenken hoe ze zichzelf en haar partij op een effectievere manier in de voet had kunnen schieten.

Twitter1
Ik leg het even uit. Op de foto van de tweet staat een oer-Engels ‘working class’ tafereel: een eenvoudig huis met een wit busje ervoor en een aantal Engelse vlaggen voor het raam. Het huis van een ‘white van man’, een term waarmee in Engeland een omvangrijke bevolkingsgroep wordt aangeduid: de traditionele blanke werkende man, die the Sun leest, menig biertje wegdrinkt en die houdt van voetbal – in dit geval de club West Ham, zo is op een van de vlaggen te zien. Overduidelijk het huis van iemand die vroeger blind Labour zou stemmen vanwege hun steun voor het lot van arbeiders, maar die nu zomaar eens zou kunnen neigen naar UKIP, die met hun anti-immigratie verhaal juist aanslaan op zijn nationalistische gevoel. Het huis dus van een kiezer die Labour koste wat het kost moet weten vast te houden, wil het kans maken bij de verkiezingen volgend jaar.

Op het oog lijkt de tweet onschuldig. ‘Image from Rochester’ zegt Thornberry. Dat is het inderdaad. Tot zover geen reden tot wenkbrauwfronsen. Thornberry is echter een steenrijke politicus, wiens kiesdistrict ligt in het hart van de Londense yuppenwijk Islington. Ze belichaamt daarmee het imagoprobleem van Labour, dat wordt gezien als intellectuele partij (zie bijvoorbeeld het CV van Miliband), die de binding met haar oorspronkelijke achterban kwijt is geraakt. Werkelijk het allerlaatste wat Thornberry dus moet doen om dit beeld te ontkrachten is het sturen van een tweet, waarmee ze iets wat als Labour-politicus heel normaal zou moeten zijn verbijzondert tot iets twitterwaardigs.

De tweet sloeg in als een bom. Thornberry had geen goede verklaring. Ze hakkelde iets onduidelijks over hoe bijzonder het is dat er drie vlaggen op een huis hingen, waarmee ze effectief in de steeds groter wordende vlek wreef. Bronnen zeggen dat Miliband nog nooit zo boos was geweest. Hij ontsloeg haar dan ook terstond uit het schaduwkabinet (ze blijft wel parlementslid).

Goud in handen

Met deze oliedomme actie gaf Labour hun concurrenten goud in handen. In de Britse pers is de tweet al vergeleken met het ‘47% moment’ van Romney, een belangrijk omslagpunt in de meest recente Amerikaans presidentsverkiezingen, waardoor Obama uiteindelijk eenvoudig kon winnen, doordat Romney een groot deel van het electoraat van zich vervreemde. Campagnestrategen van UKIP en de Conservatives zullen hun campagne ongetwijfeld aanpassen door deze tweet te gebruiken om duidelijk te maken dat Labour niets meer met de gewone man op straat heeft. Labour, en haar mateloos impopulaire leider Miliband, zullen in de verdediging worden gedrukt, geen fijne positie als oppositiepartij. En als de onvermijdelijke nederlaag in mei dan volgt, zal Miliband zijn blunderende partijgenoot nog een keer heel hard vervloeken.

Dit artikel verscheen eerder op ThePostOnline. Foto CC: EdMiliband